donderdag 9 juli 2020

Verdrietig nieuws.

Gisteren is Saskia, de lieve dochter van mijn vriend Theo, overleden in haar slaap.
Ze was al lange tijd ziek en we hadden veel zorgen om haar.
Ze mocht maar 49 jaar worden.


Om er veel voor Theo te zijn in deze zeer verdrietige tijd, hou ik even een blogpauze.
Lieve groetjes,
Floor

zondag 5 juli 2020

Zomer cirkel.

Je zou het vandaag even niet zeggen, maar het is toch echt zomer!


En na de winter- en lente cirkel, was het nu hoog tijd voor de zomercirkel.
Gezellig met dingen waarvan ik vind dat het bij de zomer hoort. Dus vogeltjes die aan het badderen zijn en rozen.


Eerst maar eens een patroon getekend.
Heb het niet zelf bedacht, maar wel zelf samengesteld uit drie andere patronen.
Zo werd het wat ik voor ogen had.


Lapjes zoeken, lapjes knippen, wat is dat toch heerlijk en ontspannend om te doen!
Die rozen bestaan uit piepkleine stukjes....


Misschien toch handiger en mooier om er rozenstof voor te gebruiken....
Weet het niet.... is dat mooi?


De andere maar even maken zoals ik het patroon had getekend....
Ja, dat vind ik toch veel beter passen bij het geheel.


Soms is loshalen van die ienemiene steekjes meer werk dan het naaien. Maar alles voor een mooi resultaat.


Maar de zomer cirkel hangt! Gezellig naast mijn vogel zomerquilt.


Was best een gepruts die super kleine blaadjes, maar helemaal naar mijn zin geworden.
Ben ook blij dat ik deze rozen heb gemaakt, past mooi bij het geheel.
Het geheel wordt niet gequilt, maar ingelijst in een borduurring.


Leuk zo de winter, lente en zomer bij elkaar.
Heb de herfst cirkel al getekend, dus dat is mijn volgende tussendoortje, want voor je het weet is het al zover.


Niet alleen rozen op mijn zomer cirkel, maar ook in mijn tuin.


Deze roos bloeit de hele zomer door tot de vorst.
Ooit een gepikt stekje geweest, dus heel soms gedijt gestolen goed wel :-)


Schrijf niet alles op mijn blog, maar er zijn bij Theo vervelende en moeilijke dingen gebeurd, die ons beiden raken en verdriet doen.
Mijn lieve vriendin Anke heeft toen voor ons troostbeertjes gebreid en naar ons opgestuurd, zo lief!
Ze zijn met hele dunne wol en super dunne pennen gemaakt, echt een kunststukje om te maken.


Theo heeft de blauwe en ik de roze. Kijk die kleine schat eens gezellig naast me zitten bij mijn laptop!


Zo kan je goed zien hoe klein hij is.
Nogmaals hartelijk bedankt Anke, het wordt heel erg op prijs gesteld.
Soms maken kleine dingen een mens zo blij en dankbaar...


Waar ik ook blij van word, is dit verrijdbare oude rekje wat ik verleden week op de curiosa afdeling van onze Intratuin in Utrecht kocht (de enige met zo'n afdeling)
Kan zo genieten van zo'n aankoop!


Ik kreeg laatst de vraag hoe het toch met mijn kleine baby visje is dat in mijn aquarium is geboren.
Nou, dat gaat goed. Van baby en peuter naar kleuter gegroeid en nu is hij in de pubertijd haha!
Kijk, pappa en mamma zwemmen bovenin en puber vis rechts onder.
Je ziet dus, hij groeit goed. Hoop alleen dan pappa en mamma niet weer aan de leg gaan, want wat moet ik met steeds meer visjes?

Hoop het zonnetje nog te kunnen zien van de week, maar dat komt vast goed.
Een fijne week gewenst!
Liefs,
Floor


zaterdag 27 juni 2020

Vrolijke Vriendinnetjesdag bij Goof.

Ingrid van Supergoofquilts heeft al enige tijd een quiltwinkel, die helaas nog niet open kon vanwege de maatregelen die in ons land golden en gelden.
Heel jammer als je net wilt starten.
Om toch een beetje open te gaan heeft ze een aantal Vrolijke Vriendinnetjesdagen georganiseerd zo stond enige weken geleden op haar blog.


Heb me aangemeld en vandaag was ik aan de beurt, samen met nog twee quiltdames die ik niet kende.
Leuk om die mooie grote winkel nu eens in het echt te zien.
Eerst was er koffie en thee, want vanuit Utrecht naar Kampen, was toch wel een stukje rijden.
Lief van Theo dat hij me bracht en weer ophaalde.

Nou, eerst maar eens rondkijken, kom maar mee....


Natuurlijk eerst naar het poppenhuis waar mijn favoriet Kleine muis woont.






Aan de grote tafel konden we genoeg afstand houden.


Even haar mooie quilt showen.


De andere dames waren ook lekker bezig met hun lapjes, en zelf had ik de lapjes van mijn caleidoscoop quilt mee.
Daar ben ik ook altijd op onze bee mee bezig, maar die moet ik nu jammer genoeg al maanden missen.

Na de koffie met een groot stuk slagroomtaart, hield Ingrid een show en tell van haar mooie en kleurrijke quilts.


Natuurlijk waren daar de Kersenmuisjes.


Had mijn top ook meegenomen (foto van het blog van Supergoof), die natuurlijk veel kleiner is omdat ik maar 12 blokken heb gemaakt.
Kijk maar even mee naar al de andere mooie quilts.









Dit was maar een klein gedeelte van alle quilts die er nog lagen, de tijd was te kort om alles te bekijken.
Tussendoor kregen we nog een heerlijke lunch aangeboden, die haar man Hans voor ons had gemaakt.


Toen Ingrid de diamanten quilt liet zien, moest haar steun en toeverlaat in deze, er natuurlijk bij zijn.
Geen diamanten bekijken zonder de kritische blik van kleine muis :-)


Zo leuk dat ik mijn favoriete muis nu eens in het echt kon bekijken, hij mocht even bij me staan.
De andere favoriet.... Dropveter, Tekkelina, Gootje.... ik bedoel dus de teckel Margootje, heb ik ook even kunnen aaien, maar zij werd al snel naar boven verbannen, wegens ongepaste opdringerigheid haha!


Het was een gezellig samenzijn en hopelijk gaat het lukken om de winkel binnen niet al te lange tijd echt te openen.
Er waren nu nog geen stoffen te koop, maar wel scrapzakjes uit haar eigen voorraad.
Twee met blauwe stofjes gekocht.
Veel succes met de winkel Ingrid en bedankt voor de gastvrijheid!

Iedereen een fijne zomerweek gewenst.
Liefs,
Floor

zaterdag 20 juni 2020

Vakantie Texel 2.

Zoals verleden week beloofd, nu deel 2 van onze vakantie op Texel.
Eerst even wat schrijven over de Corona maatregelen waar door lezers vragen over werden gesteld.
Die waren daar gewoon hetzelfde dan hier in Utrecht.


We hadden een eigen huisje, dus dat was al fijn, alles bij de hand.


We gingen niet met het openbaar vervoer, maar altijd met de auto.
In de stadjes waren de straten in tweeën verdeeld, een deel voor heen en een deel voor terug.
Dat ging bijna altijd goed.
Alleen met de overtocht moest iedereen in de auto blijven, maar dat was gelukkig niet zo lang.

Wat ging er nou toch allemaal mis op die laatste dag dat we er waren?

We moesten eerst even naar Den Burg om de pantoffels terug te brengen die we voor Theo hadden gekocht, maar die niet pasten.
Dat ging vlot, en we kregen het geld terug.



Toen ik terug liep naar het parkeerterrein waar Theo wachtte, liep ik zo maar langs de woon- en quiltwinkel De Scholekster, waar ik natuurlijk naar binnen ging en een blauw lapje en prachtig waxinelicht houdertje kocht.





Ze hadden daar prachtig serviesgoed van Emma Bridgewater en veel van dat mooie blauwe Poolse handgemaakt serviesgoed waar veel quilters zo gek op zijn.


Ze hadden ook stoffen, hoewel wat minder dan de meeste quiltwinkels.
Toch een gezellige meevaller op de dag, die later een echte pechdag bleek te zijn :-)


Toen door het mooie landschap gereden naar Den Hoorn waar Theo even wilde kijken naar het z.g. witte kerkje. Daarna zouden we naar De Koog rijden om daar een pannenkoek bij een pannenkoekenrestaurant te gaat eten.
Maar omdat Theo van kleine binnenweggetjes houdt was het niet helemaal duidelijk hoe we moesten rijden om daar te komen.


Het kwam er op neer dat hij op de een of andere manier rondjes bleef rijden, want het witte kerkje kwam 3 maal in beeld :-(


Maar uiteindelijk kwamen we toch vrij laat in De Koog aan. We hadden inmiddels best trek.
Maar het was zoals ik al schreef, een pech dag.  Het restaurant was dicht. Niks geen pannenkoek en we werden steeds natter en natter. Uiteindelijk ergens anders een broodje gegeten, wat gelukkig overheerlijk was. Toen naar huis voor een middagslaapje.


Woensdag had ik in het bos een groot veld met Orchideeën gezien. Dus besloten we die middag om half 6 samen nog even te gaan kijken, zodat Theo ze ook kon bewonderen.
Ik ging lopen en hij op de kleine scootmobiel. Dat viel nog niet mee, want het kostte veel moeite om dat ding door de ijzeren hekken te krijgen, die overal stonden om de grote grazers die daar zijn tegen te houden.
De grote grazers die we overigens al die dagen niet hebben gezien.




Het grote veld met honderden Orchideeën was prachtig, nooit geweten dat er zoveel bij elkaar konden staan, maar dat komt denk ik omdat het geen zeldzame soort was.


Na diverse foto's te hebben gemaakt, gingen we nog een stukje door het bos, wat ook niet meeviel, want er waren hoge boomwortels waar we de scootmobiel overheen moesten tillen, dus niet echt een paadje voor invaliden.
We hadden er wel lol om, we waren op survival!


Na een stuk gelopen/ gereden te hebben, wilde Theo liever niet over hetzelfde paadje terug omdat dit best veel gedoe was en we wilden naar huis om te gaan eten. Eigenlijk was het maar een half uurtje lopen heen- en terug van het veld met Orchideeën. We gingen dus terug een ander bospad in dat beter te belopen was.


Ik verdwaal niet gauw in een bos, en ook deze keer ging het goed, maar omdat we iets te ver waren doorgelopen kwamen we een pad te ver uit en dat was een geheel omgeploegd pad voor aangespannen paarden, niet te doen voor ons.
We gingen dus een stukje terug en raakten toen het spoor bijster.




Uiteindelijk - nadat we al bang waren dat we moesten overnachten in het donkere bos-, kwamen we bij een weg, de bewoonde wereld.... Daar gevraagd, we werden naar links gestuurd en moesten de weg volgen.
Toen we later een Duitse, maar heel goed Nederlands sprekende inwoner van Texel zagen, besloten we het nogmaals te vragen. We moesten weer terug en dan naar rechts, dan liepen we goed....

Nee dus, want we kwamen bij een ander vakantiepark uit waar we niet verder konden. Inmiddels was het 7 uur!!! We hadden honger en ik was echt uitgeput van al dat lopen. Iedereen denkt nu natuurlijk, "waarom kijk je niet op je telefoon om zo de weg terug te vinden".
Met mijn Prepaid telefoon had ik geen internet en Theo's telefoon was leeg en lag thuis aan de oplader. (Nooit meer doen dus!)
Ik had wel een kaartje in mijn tas gehad, maar omdat we maar even heen en weer naar de Orchideeën gingen, had ik die uit mijn tas gelegd.

Bij navraag in het restaurant ter plaatse, was iedereen behulpzaam en werd er een plattegrond voor ons uitgeprint en bleek het dat we - in mijn tempo - nog zeker drie kwartier verwijderd waren van ons vakantiepark.
Maar... , zo vertelden ze, we konden sneller door het bos lopen.... Nou nee dus....want met een scootmobiel was het lastig rijden over de heide zo werd verteld en we waren natuurlijk heel bang om weer te verdwalen en dan te moeten overnachten in het donkere dennenbos :-(

Theo bedacht toen een oplossing. Hij zou met de scoot naar ons huisje rijden en dan met de auto naar het restaurantje terug waar ik zou wachten. Maar omdat de kleine demontabele scootmobiel maar een topsnelheid van zo'n 7 km/uur heeft, zou de rit naar huis toch zeker een half uur duren en het werd later en later.

Een lieve man die daar ook werkte bood aan om de scoot in zijn bestelbus te laden en samen met Theo naar huis te rijden.
Ik kon er niet bij, want er waren maar 2 zitplaatsen. Theo sputterde eerst nog tegen (hulp aanvaarden is voor hem wel een dingetje), maar uiteindelijk toen die man het nogmaals aanbood, ging hij er toch op in.

Gelukkig zat ik met een kop warme chocolademelk in het restaurant, wat het wachten wat aangenamer maakte. Ondertussen gezellig gepraat met mensen die daar zaten te eten en ook op vakantie waren.
Uiteindelijk kwamen we, nadat we om half 6 van huis waren gegaan voor een wandeling van een half uur, pas om 10 voor 8 thuis.
Snel de rest van de macaroni van de dag ervoor opgewarmd en gegeten, daar waren we wel aan toe.


De rest van de avond doodmoe en uitgeteld op de bank.
Wat een avontuur op de laatste dag!  Maar goed, op die manier hebben we een avontuurlijke vakantie gehad en het is altijd leuk om thuis wat te vertellen te hebben.


Nog een leuke stevige vilten Texelse tas gekocht als aandenken aan een fijne vakantie in een rare tijd.
Liefs,
Floor